Sugargrin, kimsenin satın aldığını hatırlamadığı türden bir oyuncaktı.

Bir ilkbahar sabahı, aniden orada beliriverdi — dikilmiş pembe kürkü, yamuk kulakları ve o geniş, imkansız gülümsemesiyle bir rafın üzerinde oturuyordu. Şekerleri, kurdeleleri ve uyku öncesi hikayelerini seven bir çocuk için yapılmış bir şey gibi görünüyordu. Neredeyse sevimli.

Neredeyse.

Düğme gözü hareketsiz kaldı.

Diğer gözü sabit kalmadı.

İlk başta, Sugargrin sadece yaramaz görünüyordu. Evde küçük şeyler kayboluyordu: tokalar, anahtarlar, küçük notlar, gevşek düğmeler, çerçevelerden çıkarılmış fotoğraflar. Sonra günler sonra garip yerlerde yeniden ortaya çıkıyorlardı — yastıkların altında, ayakkabıların içinde, sanki özenli küçük eller tarafından iade edilmiş gibi yatağın yanında düzgünce kıvrılmış halde.

Kimse onu hareket ederken görmedi.

Ama bazen, gece yarısından sonra, insanlar yerden zıplayan bir şeyin çıkardığı yumuşak tak… tak… tak sesini duyuyorlardı.

Çocuklar Sugargrin'in oyun oynamayı sevdiğini söylüyorlardı.

Eğlenceli oyunlar değil.

Sessiz oyunlar.

“Gözlerini Kırpmama” ve “Kapının Arkasında Kim Var Tahmin Et” gibi oyunlar.

En garip kısmı gülümsemesiydi. Gündüz vakti dikilmiş gibi, zararsız ve aptalca görünüyordu. Ancak gece yarısından sonra daha geniş görünüyordu. Daha keskin. Daha sabırlı. Sanki Sugargrin harika bir şey olmak üzere olduğunu biliyormuş gibi — en azından kendisi için.

Uyandığınızda onu yatağınıza dönük bulursanız, sakın karşılık olarak gülümsemeyin diyorlar.

Çünkü Sugargrin mutlu şeyleri toplar.

Kahkahaları.

Sırları.

Hayali arkadaşları.

Ve bir kez sizi saklamaya değecek kadar eğlenceli bulduğuna karar verdiğinde, odanızdan bir daha asla gerçekten ayrılmaz.

نماذج طباعة ثلاثية الأبعاد Ragged rabbit وملفات STL مجانية