Sugargrin was het soort speelgoed dat niemand zich kon herinneren te hebben gekocht.

Op een lentemorgen was hij er gewoon — zittend op een plank met zijn gestikte roze vacht, scheve oren en die brede, onmogelijke glimlach. Hij zag eruit als iets gemaakt voor een kind dat hield van snoep, lintjes en verhaaltjes voor het slapengaan. Bijna schattig.

Bijna.

Zijn knoopsoog bleef stil.

Zijn andere oog niet.

In eerste instantie leek Sugargrin alleen ondeugend. Kleine dingen verdwenen in huis: haarspeldjes, sleutels, kleine briefjes, losse knopen, foto's uit lijsten. Daarna doken ze dagen later weer op op vreemde plekken — onder kussens, in schoenen, netjes weggestopt naast het bed alsof ze waren teruggebracht door zorgzame kleine handjes.

Niemand heeft hem ooit zien bewegen.

Maar soms, laat op de avond, hoorden mensen het zachte tap… tap… tap van iets dat over de vloer huppelde.

Kinderen zeiden dat Sugargrin graag spelletjes speelde.

Geen leuke spelletjes.

Stille spelletjes.

Spelletjes zoals “Niet Knipperen” en “Raad Wie Er Achter de Deur Staat”.

Het vreemdste was zijn glimlach. Bij daglicht leek hij opgenaaid, onschuldig en dwaas. Maar na middernacht leek hij breder. Scherper. Geduldiger. Alsof Sugargrin wist dat er iets wonderlijks ging gebeuren — althans voor hem.

Ze zeggen dat als je wakker wordt en hem met zijn gezicht naar je bed ziet staan, je niet terug moet glimlachen.

Want Sugargrin verzamelt vrolijke dingen.

Gelach.

Geheimen.

Denkbeeldige vrienden.

En als hij eenmaal besluit dat je leuk genoeg bent om te houden, verlaat hij je kamer nooit meer echt.

Uniek personage 3Dプリントモデル＆無料STLファイル